Raining Blood: Το riff που ο Jeff Hanneman αρνήθηκε να αφήσει να χαθεί

Κάποια riffs έρχονται με μια προειδοποίηση: γράψ’ το τώρα, αλλιώς θα το χάσεις για πάντα.

Αυτή ήταν η αντίδραση του Jeff Hanneman όταν εμφανίστηκε η κεντρική ιδέα του “Raining Blood”. Χρόνια αργότερα, ο κιθαρίστας των Slayer θυμόταν ότι θεώρησε το riff αρκετά καλό ώστε να πιάσει αμέσως το recorder του, πριν του φύγει από το μυαλό. Έφτιαξε μια πρώτη, πρόχειρη εκδοχή στο μικρό recording setup του, χρησιμοποιώντας drum machine και προσθέτοντας το δυσοίωνο buildup και τους παράξενους κιθαριστικούς ήχους που θα βοηθούσαν να καθοριστεί η ατμόσφαιρα της εισαγωγής.

Η τελική ηχογράφηση απείχε ακόμη, όμως η ταυτότητα του “Raining Blood” ήταν ήδη εκεί.

Ο Dave Lombardo θυμήθηκε αργότερα τον Hanneman να φέρνει ένα demo σε κασέτα στην πρόβα. Η αρχή φάνηκε ασυνήθιστη στο συγκρότημα. Και μετά ήρθε το riff. Εκείνη ήταν η στιγμή, όπως θυμόταν ο Lombardo, που τους άφησε άφωνους.

Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, είναι εύκολο να φανταστεί κανείς ένα τόσο διάσημο τραγούδι ως κάτι αναπόφευκτο — μια σύνθεση όπου κάθε δευτερόλεπτο είχε σχεδιαστεί πριν οι Slayer μπουν στο studio. Οι αναμνήσεις των ίδιων των μελών λένε μια πιο ακατέργαστη και πιο ενδιαφέρουσα ιστορία.

Ο Hanneman είχε τη μουσική βάση, όμως το τραγούδι συνέχισε να αλλάζει. Είπε ότι άρχισε να γράφει τους στίχους, έφτασε σε ένα σημείο όπου κόλλησε και ο Kerry King βοήθησε να ολοκληρωθούν, πριν ο Hanneman επιστρέψει για το τέλος. Ο Tom Araya θυμήθηκε αργότερα το “Raining Blood” ως το τραγούδι του Reign in Blood που εξακολουθούσε να χρειάζεται δουλειά στους στίχους κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης. Ο King θυμόταν ότι ολοκλήρωσε το δικό του μέρος των στίχων στο lobby του studio, ενώ ο Hanneman δούλευε μέσα.

Με άλλα λόγια, ένα από τα τραγούδια που θα καθόριζαν τους Slayer εξακολουθούσε να διαμορφώνεται ενώ το album ηχογραφούνταν.

Το album αυτό ήταν το Reign in Blood.

Ηχογραφημένο στο Los Angeles το 1986 με τον Rick Rubin στην παραγωγή και τον Andy Wallace ως engineer, αποτέλεσε την πρώτη συνεργασία των Slayer με τον Rubin. Η προσέγγισή του ήταν ακραία οικονομική. Αντί να θάψει το συγκρότημα κάτω από το έντονο reverb που ήταν συνηθισμένο στη metal παραγωγή της εποχής, ο Rubin ήθελε η επίθεση του ήχου να παραμένει καθαρή και άμεση. Ο Dave Lombardo έχει περιγράψει τον Rubin ως κάποιον που βοηθούσε το συγκρότημα να τοποθετεί τις ιδέες εκεί όπου είχαν σημασία, αντί απλώς να προσθέτει περισσότερα.

Αυτή η φιλοσοφία ταίριαζε απόλυτα στο “Raining Blood”.

Το τραγούδι δεν χρειάζεται υπερβολές. Η δύναμή του προέρχεται από την προσμονή, την εκτόνωση και ένα opening riff αρκετά απλό ώστε να καρφώνεται μόνιμα στο μυαλό του ακροατή. Ο ίδιος ο Hanneman πίστευε ότι αυτή η απλότητα ήταν μέρος του λόγου που το κοινό αντιδρούσε τόσο έντονα σε αυτό.

Ακόμη και ο άνθρωπος που στεκόταν δίπλα του δεν κατάλαβε αμέσως τι ερχόταν. Ο Hanneman θυμόταν ότι έπαιξε την πρώιμη ηχογράφηση στον Kerry King και δεν πήρε ιδιαίτερο ενθουσιασμό ως απάντηση. Ο Lombardo και ο Araya, είπε, αντέδρασαν πολύ πιο έντονα.

Η ιστορία έδωσε τελικά την απάντηση.

Κυκλοφορώντας ως το τελευταίο κομμάτι του Reign in Blood στις 7 Οκτωβρίου 1986, το “Raining Blood” έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας των Slayer. Κι όμως, κάτω από τη βροντή, τη βροχή και τη φήμη, υπάρχει κάτι πολύ λιγότερο μυθικό: ένας κιθαρίστας που πρόλαβε ένα riff πριν το ξεχάσει, μια κασέτα που έφτασε στην πρόβα, στίχοι που παρέμεναν ανολοκλήρωτοι ενώ η ηχογράφηση συνεχιζόταν και ένα συγκρότημα που έσπρωχνε το τραγούδι προς την τελική του μορφή.

Ο θρύλος ήρθε αργότερα.

Πρώτα, κάποιος έπρεπε να πατήσει record.

Σαράντα χρόνια μετά το Reign in Blood, ίσως το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο του “Raining Blood” να είναι το πόσο συνηθισμένο ήταν το ξεκίνημά του. Κανένα μεγαλεπήβολο σχέδιο. Καμία γνώση ότι το riff θα επιβίωνε για δεκαετίες. Μόνο μια ιδέα αρκετά δυνατή ώστε ο Jeff Hanneman να ξέρει ότι δεν μπορούσε να την αφήσει να χαθεί.