IRON MAIDEN — ΑΠΕΡΡΙΨΑΝ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ BRUCE DICKINSON ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΛΛΑΞΑΝ ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ

Στο τέλος της World Slavery Tour, οι Iron Maiden είχαν φτάσει σχεδόν στα όριά τους.

Η περιοδεία για το Powerslave τούς είχε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο για μήνες, με ένα εξαντλητικό πρόγραμμα που βοήθησε να μετατραπούν σε ένα από τα μεγαλύτερα metal συγκροτήματα του πλανήτη.

Ο Bruce Dickinson επέστρεψε θέλοντας κάτι διαφορετικό.

Όχι μια μεγαλύτερη εκδοχή του Powerslave.

Κάτι διαφορετικό.

Χρόνια αργότερα, ο Dickinson θυμήθηκε ότι ήθελε να γυρίσει τους Iron Maiden «ανάποδα». Το υλικό που έφερε στο συγκρότημα κινούνταν προς μια πιο ακουστική κατεύθυνση, ενώ ο Steve Harris θυμόταν πως κάποια από αυτά είχαν έναν χαρακτήρα που παρέπεμπε στους Jethro Tull.

Το συγκρότημα άκουσε.

Και το απέρριψε.

Ο Harris εξήγησε αργότερα ότι υπήρχαν καλές ιδέες στο υλικό του Bruce, αλλά απλώς δεν ένιωθαν ότι ταίριαζαν στους Iron Maiden.

Το αποτέλεσμα ήταν ασυνήθιστο.

Όταν κυκλοφόρησε το Somewhere in Time το 1986, ο Bruce Dickinson — η φωνή των Iron Maiden και ήδη συνδημιουργός τραγουδιών όπως τα “Revelations”, “2 Minutes to Midnight” και “Powerslave” — δεν είχε καμία συνθετική συμμετοχή στον δίσκο.

Ούτε μία.

Όμως στην καρδιά αυτής της ιστορίας υπάρχει μια ειρωνεία.

Ο Dickinson ήθελε οι Iron Maiden να αλλάξουν.

Και οι Iron Maiden πράγματι άλλαξαν.

Απλώς όχι με τον τρόπο που είχε φανταστεί.

Αντί να κινηθούν προς τις ακουστικές ιδέες του Bruce, η μπάντα έσπρωξε τον ήδη υπάρχοντα ήχο της σε άγνωστο έδαφος.

Για πρώτη φορά σε album των Iron Maiden, guitar και bass synthesizers έγιναν μέρος του ηχητικού τοπίου.

Τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα του “Caught Somewhere in Time” έκαναν αυτή την εξέλιξη αδύνατο να περάσει απαρατήρητη.

Ο Steve Harris απέρριψε αργότερα την ιδέα ότι τα synthesizers αποτελούσαν κάποιο απαγορευμένο βήμα για το συγκρότημα. Αν η τεχνολογία υπήρχε νωρίτερα, είπε, οι Maiden θα την είχαν χρησιμοποιήσει νωρίτερα.

Δεν προσπαθούσαν να εγκαταλείψουν αυτό που ήταν οι Iron Maiden.

Έβρισκαν έναν διαφορετικό τρόπο να το διευρύνουν.

Και ενώ ο Dickinson απουσίαζε από τα songwriting credits, ένα άλλο μέλος έκανε ένα μεγάλο βήμα μπροστά.

Ο Adrian Smith.

Ο Smith συνεισέφερε τρία τραγούδια στο Somewhere in Time:

“Wasted Years”.

“Sea of Madness”.

“Stranger in a Strange Land”.

Δύο από αυτά έγιναν τα singles του album.

Το “Wasted Years” ήταν ιδιαίτερα ταιριαστό.

Γραμμένο από την οπτική κάποιου που είχε περάσει χρόνια ζώντας μέσα από βαλίτσες και μετακινούμενος από το ένα μέρος στο άλλο, γεννήθηκε από την ίδια ασταμάτητη ζωή στον δρόμο που είχε κάνει τον Dickinson να αναζητά μια διαφορετική κατεύθυνση.

Έτσι, το Somewhere in Time έγινε κάτι που καμία πλευρά εκείνης της αρχικής δημιουργικής διαφωνίας δεν είχε ακριβώς προτείνει.

Δεν ήταν η ακουστική επανεφεύρεση του Bruce Dickinson.

Δεν ήταν όμως ούτε ένα ακόμη Powerslave.

Ήταν οι Iron Maiden να προχωρούν μπροστά με τους δικούς τους όρους — με έναν πιο φουτουριστικό ήχο, έναν μεγαλύτερο συνθετικό ρόλο για τον Adrian Smith και έναν δίσκο στον οποίο ο τραγουδιστής τους δεν έγραψε ούτε ένα τραγούδι.

Ο Bruce Dickinson πίστευε ότι οι Iron Maiden έπρεπε να αλλάξουν.

Η μπάντα απέρριψε τη δική του εκδοχή αυτής της αλλαγής.

Και μετά άλλαξαν έτσι κι αλλιώς.

Το Somewhere in Time κυκλοφόρησε στις 29 Σεπτεμβρίου 1986.

Σαράντα χρόνια αργότερα, αυτή η αντίφαση παραμένει μία από τις πιο συναρπαστικές ιστορίες πίσω από τον δίσκο.

THE STORIES BEHIND THE NOISE